Ook een ervaren ontwikkelingshelpster ziet het soms niet meer zitten….
Uit email van 27 jan 2010

Lees volledige mail hier

Maart 2009

In maart 2009 bezocht ik met mijn man de tehuizen van mama België. Het bezoek was onaangekondigd, alleen mama België wist er van. De bedoeling was 2 ledig. Op de eerste plaats wilden we graag weer een keer zien hoe de situatie in de tehuizen is, als we ons bezoek niet aankondigen en op de tweede plaats moesten we het aanstaande bezoek van het Citaverde college voorbereiden. Natuurlijk was het binnen de kortste keren bekend dat we aanwezig waren. Ons verblijf bij de tehuizen zou 2 weken duren. In deze periode wilden we alle tehuizen bezoeken en slaapplaatsen vinden voor de 17 personen grote groep van Citaverde. Onze ontvangst in de verschillende tehuizen was even ontroerend als altijd. Belangrijker was echter dat we ook evenals altijd moesten vaststellen dat de kinderen vrolijk waren en zongen en dansten en dat de tehuizen overal blonken als een spiegel. Blijkbaar functioneren de tehuizen uitstekend, ook als mama België voor kortere of langere periode afwezig is. Mama België was immers pas terug van een langer verblijf op Java bij pleegdochter Kor, die ging bevallen. Ook op het tehuis in het moeilijk bereikbare Wolefeo  viel niets aan te merken. Gelukkig is de weg er naar toe weer gerepareerd, zodat het tehuis nu beter bereikbaar is.  

Een tegenvaller was dat de kippenstallen in alle tehuizen, behalve in het tehuis in Watublapi leeg stonden. Alle eendagskuikens waren enkele dagen na ontvangst gestorven.  Lange tijd hebben we naar de oorzaak hiervan gezocht, totdat we toevallig achter de oorzaak kwamen.  De uit Java afkomstige eendagskuikens worden vanuit de centrale stal van de boerderij in Waiara verdeeld. Het eerste tehuis dat kuikens ontving was Nativitas in Watublapi. De andere tehuizen ontvingen de kuikens minstens een week later. Behalve de kuikens in Watublapi stierven ze allemaal. Toen we zagen dat de centrale stal op de boerderij in Waiara voor de ontvangst van de eendagskuikens niet uitgemest en ontsmet was, was ons de oorzaak duidelijk. We hebben hierover natuurlijk indringend met de leider van de boerderij gesproken evenals over het feit dat de kuikens te laat besteld waren.

Hiertegenover staat het functioneren van de timmerwerkplaats. Een jaar na de opening is de werkplaats al aan uitbreiding toe. Natuurlijk wordt er niet zo gewerkt als bij ons: opruimen is overal een probleem. Het ziet er naar uit dat de werkplaats snel winstgevend zal zijn.  

Op verzoek van de St Rupingh hebben we Marthon, de man van Mieke mee naar Nederland genomen. Hij blijft 3 maanden in Amsterdam om Nederlands te studeren. Daarna zal hij teruggaan en als contactpersoon voor www.rupingh.nl fungeren. Hij zal ook de leerlingen bij hun stage op Flores helpen.

4 december 2008. Pleegdochter Kor bevallen.

Eindelijk krijg weer eens de kans om een internetcafé te bezoeken. Kor is de 4de december bevallenen heeft een mooi kindje gebaard. Het zal Gabriella of Gabrielle Maria heten. De bevalling… ik en haar man Rio mochten aanwezig zijn. Om 5 na 19 uur stapte ze bij de dokter binnen voor een controle maar ze had al pijn en tekens dat ze zou bevallen. Na alle onderzoeken in het consultatiebureaumoest ze onmiddellijk naar de verloskamer…. Ze wou nog naar huis om haar koffer met kleren te halen,… maar dat mocht niet. Om half 8 was ze in de verloskamer en om 8 uur 27 min was de geboorte en alles wat daarna komt achter de rug. Het is dus heel vlug gegaan. Voor mij en ook voor Kor een hele opluchting toen de baby er was. 2Kg900 woog ze bij de geboorte en is 50 cm lang. Morgen moet ze op controle naar de materniteit en ze gaat aan de dokter vragen wanneer ze met de baby naar Flores mag gaan.

Uit e-mail van 18 augustus 2008. Problemen.

Druk bezig met het formuleren van een project om medefinanciering te krijgen om het therapiecentrum in Wairii te redden voor de verzwelgende kracht van de zee (na enkele hevige stormen in het voorjaar is een deel van de kust weggeslagen), krijgt mama België bericht dat mama Din, een van de directieleden van de kindertehuizen en ibu Lucia,  de physiotherapeute, borstkanker hebben. Grote paniek natuurlijk en met veel overredingskracht krijgt ze beiden zover dat ze zich laten opnemen in het ziekenhuis van Lela voor een borstamputatie.

Hieronder volgt het emailbericht van 18 augustus 2008. 

Inderdaad...we komen niets vooruit met de kunde van de Hollanders...we moeten het zelf hier ter plekke oplossen.Ik dacht gisteren eens goed te kunnen werken maaaaar...ik werd opgeroepen om bloed te zoeken voor transfusie voor Din en Lucia die alle twee vandaag geopereerd worden...Een gekoers van het ene klooster naar het ander!... Bij de Fraters,  het leger en politie...En uiteindelijk om 8 uur 's avonds hadden we 12 mensen bij elkaar met O en A-bloed....en kan de operatie dus vandaag doorgaan. Om 11 uur waren ze klaar met de bloedafnamen en hadden we 4 donors O+  en 2 met A en dat volstaat momenteel. Gelukkig gaat Mieke  ze deze middag tot deze avond opvangen in het ziekenhuis en ik ga rond zes uur Mieke vervangen.. .We hebben dus bij alle werk nog dat erbij.... Bij ons in Europa is dat eenvoudig... er moet nergens om bloedgevers gebedeld worden en .... ook voor een spoedgeva moet  niet gezocht worden achter een buidelke bloed!!! Niemand denkt daar ooit over na hoe ze op dat gebied ook weer bevoordeligd zijn!!!.
Maar ondertussen kan ik ...doodmoe ook weer niet slapen omwille van ons projekt....dat zo duur komt uit te vallen....Ik heb ondertussen overdacht dat we het misschien ZONDER manden ook kunnen oplossen t'is te zeggen met rivierstenen, de muur opbouwen als een stevige keermuur en van daaruit vertrekkende naar de zee toe de kribben...ook opbouwen met rivierstenen,  misschien gedeeltelijk met gewapend beton en ik denk dat we goedkoper en ook misschien beter werk kunnen verrichten op die manier ......de korven zouden ook moeten beschermd worden tegen roesten ook al zegt men dat het korven zijn voor zeewater!!!
Ik ga de berekening nu eens maken van een kribbe en de muur....
Ik ben dus aan het werk maar krijg deze namiddag weer gasten over de vloer....voor hoelang???????? en deze avond moet ik beslist naar het ziekenhuis...je kunt dus begrijpen dat een mens hier zot gedraaid geraakt van al het werk. Maar...we doen toch stille verder.
Groetjes en tot dan
Colson Marie Jeanne

In juni 2007 kregen we bericht dat mama België koorts had en leed aan
ernstige pijnen in haar been. De doktoren zaten met de handen in het haar,
vooral toen 2 antibioticakuren geen effect hadden, de pijnen alleen maar
heviger werden en het been dikker. Ten einde raad en op advies van een
Belgische arts die ze telefonisch consulteerde besloot ze zo snel als
mogelijk naar België terug te keren voor behandeling. Net op tijd om een
fatale afloop te voorkomen, werd een ernstige wondinfectie vastgesteld en
de juiste medicatie toegediend. Nu, na 4 maanden, begint er verbetering in
haar toestand te komen. Ze denkt er alweer over om in december naar "huis"
te gaan. Laten we hopen dat ze tegen die tijd inderdaad voldoende gerust
heeft om de roofbouw die ze jarenlang op haar lichaam pleegde het hoofd te
kunnen bieden.

Uit de mail van 18 maart 2007

Onlangs kreeg ik bericht dat de in Nederland gehouden acties voor het bouwen
van de nieuwe timmerwerkplaats geslaagd zijn en het geld binnen is. Met
groot enthousiasme zijn onze mensen direct aan de slag gegaan. Zoals dat
hier gebruikelijk is, als een nieuw stuk grond bebouwd gaat worden, moesten
echter eerst de geesten verdreven worden. Hier noemen ze dat het
"koudmaken". Dat gebeurt door de "kepala-adat".  Dat is degene die zorgt dat
de tradities en de traditionele regels worden nageleefd. Deze man heeft nog
meer macht dan de kepala (het dorpshoofd). Onder het uitspreken van bepaalde
formules wordt een mengsel gemaakt van rijst, eieren, vruchtjes en vers
varkensbloed, waarmee het terrein besproeid wordt. Pas daarna kan de grond
bebouwd gaan worden. Ik houd hier helemaal niet van, maar het is nu eenmaal
de traditie en zonder dat gebeurt er niets. Op 5 maart 2007 zijn we gestart
met de fundering en we hopen over enkele maanden kaar te zijn, als de regen
ten minste op tijd ophoudt. Wij danken iedereen die aan de speculaasactie
2006 van het Citaverdecollege heeft meegewerkt, zoals de Wilde Ganzen, het
NCDO de St. Harapan en al die ontelbare anderen.
Genegen, MJ Colson.
 

Uit de mail van 12 februari 2007:

...O ja...Marleen een nichtje van mij zit nog op haar dokterstas   te wachten....die was in Bali niet mee. Hopelijk komt ze morgen nog net op tijd voor ze naar Flores vertrekken. Bij Jorsen was de koffie in zijn tas rondgestrooid en al zijn kleren bevlekt, die kunnen wij wassen, maar.... jammer van de koffie. Ik heb een beetje de tuinen van de mensen bekeken... De maïs staat er op vele plaatsen ellendig bij 

Uit de mail van 16 januari 2007:

……Vandaag was ik ondanks alle drukte in het kantoor toch even een van de kindertehuizen gaan bezoeken nl. Watublapi....het was daar PRIMA in orde. De kinderen verzorgd en netjes aangekleed... Er zitten werkelijk enkele bleektoetjes bij die echt wat zorg nodig hebben. Ja...ze komen en als ze weer gezond  zijn gaan ze ook weer naar huis. Het is dus HEEEEEL normaal dat er enkele van deze soort in het kindertehuis zijn opgenomen. De kamers waren
netjes, de kastjes mocht iedereen open trekken, alles lag netjes geplooid...de keuken en haleman was prima in orde en ook de kippenstal. Ze kregen vanuit Waiara  de kippen die reeds drie maand oud waren en nu is de eerste van de groep aan het leggen... De stal was binnen en buiten prima verzorgd, ook de drinkflessen en voederbakken waren in orde.………

. ……Gelukkig kwam ik net op tijd en kan morgen nog alles weer in orde maken. Het eten voor de kinderen, er bleef maar met moeite genoeg over om morgen de buikjes te vullen en ook het kippenvoer is aan zijn einde en er is nog geen eten gedropt voor de maand januari….…….

………..Vorige week was ik in de twee huizen in Nebe. Daar was ook alles in orde, zowel bij de kinderen als bij de meisjes van het asrama. Ook daar waren beide kippenstallen verzorgd en de kippen zijn er ook begonnen met leggen. Ondanks de honger en dus ook ondanks het geldgebrek zijn de meisjes van het asrama toch allemaal weer op school. Dikwijls blijven er thuis achter, omdat ze het schoolgeld niet kunnen betalen. Dus dat is ook heel goed. We zijn daar met de renovatie ver opgeschoten. De vloeren zijn vernieuwd in de eetzaal. De kamer voor het drogen van kleren in de regentijd is heel goed en sterk en ook voor lange duur in orde gebracht. Ze mogen er al de kleren die ze hebben ophangen, zo lang ze zelf aan de waslijn niet gaan hangen kan er niets gebeuren. We hebben de wasdraden vervangen door metalen waterpijpen en tegen het doorzakken van gewicht hebben we de pijpen in het midden over een houten dwarsbalk laten lopen. Urbanus heeft dat keurig gedaan. Ook de ruimte achter het gebouw is nu helemaal bevloerd en als je de trap naar boven gaat om bij de kippenstal te komen is er nu ook een klein betegeld pad zodoende dat de meisjes niet in de modder moeten lopen als ze naar de stallen moeten. We gaan er nog vier W.C,’s bouwen  boven op de lap grond die we daar hebben, want drie w.c.’s voor zo’n bende is toch veel te klein. (In de kampong doen ze het zonder w.c.,  maar wij moeten ze toch wel bijbrengen dat het hygiënisch is een w.c. te gebruiken.)…….
……Oef...alles bij elkaar, ook al zijn  er soms problemen, is het goed te zien dat het in de kindertehuizen toch in grote lijnen goed loopt.... En ik verwittig nooit als ik op bezoek ga…….

Uit de mail van 6 januari 2007:

(zie ook de nieuwsbrief van december 2006)

Maar nu iets anders waarom ik heel snel reageer. De eigenaar van de omgevallen boom is met een sensor gekomen en heeft de boom van het dak afgehaald en in stukken verzaagd...Ik was er eergisteren en was blij dat dit werk al geklaard was zonder dat wij te veel last ermee hadden. Er lagen grote stronken die hij aan het kindertehuis gegeven heeft voor brandhout. Dat vond ik toch ook weer niet slecht, per slot van rekening kon de man er ook niets aan doen dat de boom omver viel en dan nog juist op ons dak kwam. In Europa zou de verzekering tussen komen en Basta KLAAR, maar goed, ik denk dat de schade niet al te groot zal zijn. Ik had dus al verteld dat de muur en de ringbalk die de steunpilaren in verbinding moet houden, dat die onaangetast zijn. Er is een barst in de muur, maar dat heb je vaak ook bij een aardbeving, het mag geen naam hebben. De dakstoel zou ook niet geschonden zijn, zo ziet het er naar uit. Alleen de gordings, dat zijn de balken die over de dakstoelen liggen en waarop de platen komen te liggen en worden vastgeschroefd, die zijn nog voor brandhout goed. Ook enkele  aluminium dakplaten, hoeveel weet ik momenteel niet, die zullen moeten vervangen worden. En verder het schilderwerk en we zullen er nog best van af komen. Ik ben heel blij. Ze gaan de herstellingswerken ook zo rap mogelijk uitvoeren, want nu het regent loopt alles natuurlijk door de plafond naar binnen. Ook hier hebben we geluk, het is een bamboemat (de plafond) en bamboe kan wel tegen een beetje nattigheid, maar het moet natuurlijk niet te veel worden. Tussen haakskes..aan het plafond binnen is geen schade, alleen de buitenkant van het dak wat over de stoep hangt, daar is het plafond gedeeltelijk naar beneden gekomen maar volgens mij ook te herstellen. Dus alles bij elkaar heeft de ramp ons hard doen schrikken maar is de schade merkelijk minder van wat we gedacht hadden. Goed dat was in het kort over de schade aan het gebouw. Ik hoop dat we snel een sponsor vinden om de gebouwen weer helemaal op orde te maken…..

Design and Copyright 2004 Aworks Internetdiensten