Daar ben ik weer
Spijtig genoeg moet ik u vertellen dat het kind waarvoor ik naar het ziekenhuis rende volgens
mij het niet meer kan halen. Het is een meisje 9 jaar oud...Had een opgezette dikke buik en de
ouders hebben het met olie gemasseerd, zoals ze dat hier gewoon doen maar omdat het niet
hielp en het geen stoelgang kon maken hebben ze het naar het ziekenhuis gebracht.

Eindelijk krijg weer eens de kans om een internetcafé te bezoeken. Kor is de 4de december bevallenen heeft een mooi kindje gebaard. Het zal Gabriella of Gabrielle Maria heten. De bevalling… ik en haar man Rio mochten aanwezig zijn. Om 5 na 19 uur stapte ze bij de dokter binnen voor een controle maar ze had al pijn en tekens dat ze zou bevallen. Na alle onderzoeken in het consultatiebureaumoest ze onmiddellijk naar de verloskamer…. Ze wou nog naar huis om haar koffer met kleren te halen,… maar dat mocht niet. Om half 8 was ze in de verloskamer en om 8 uur 27 min was de geboorte en alles wat daarna komt achter de rug. Het is dus heel vlug gegaan. Voor mij en ook voor Kor een hele opluchting toen de baby er was. 2Kg900 woog ze bij de geboorte en is 50 cm lang. Morgen moet ze op controle naar de materniteit en ze gaat aan de dokter vragen wanneer ze met de baby naar Flores mag gaan.

Onlangs kreeg ik bericht dat de in Nederland gehouden acties voor het bouwen
van de nieuwe timmerwerkplaats geslaagd zijn en het geld binnen is. Met
groot enthousiasme zijn onze mensen direct aan de slag gegaan. Zoals dat
hier gebruikelijk is, als een nieuw stuk grond bebouwd gaat worden, moesten
echter eerst de geesten verdreven worden.

In maart 2009 bezocht ik met mijn man de tehuizen van mama België. Het bezoek was onaangekondigd, alleen mama België wist er van. De bedoeling was 2 ledig. Op de eerste plaats wilden we graag weer een keer zien hoe de situatie in de tehuizen is, als we ons bezoek niet aankondigen en op de tweede plaats moesten we het aanstaande bezoek van het Citaverde college voorbereiden. Natuurlijk was het binnen de kortste keren bekend dat we aanwezig waren.

Druk bezig met het formuleren van een project om medefinanciering te krijgen om het therapiecentrum in Wairii te redden voor de verzwelgende kracht van de zee (na enkele hevige stormen in het voorjaar is een deel van de kust weggeslagen), krijgt mama België bericht dat mama Din, een van de directieleden van de kindertehuizen en ibu Lucia,  de physiotherapeute, borstkanker hebben. Grote paniek natuurlijk en met veel overredingskracht krijgt ze beiden zover dat ze zich laten opnemen in het ziekenhuis van Lela voor een borstamputatie.

Vandaag was ik ondanks alle drukte in het kantoor toch even een van de kindertehuizen gaan bezoeken nl. Watublapi....het was daar PRIMA in orde. De kinderen verzorgd en netjes aangekleed... Er zitten werkelijk enkele bleektoetjes bij die echt wat zorg nodig hebben. Ja...ze komen en als ze weer gezond  zijn gaan ze ook weer naar huis. Het is dus HEEEEEL normaal dat er enkele van deze soort in het kindertehuis zijn opgenomen.

Maar nu iets anders waarom ik heel snel reageer. De eigenaar van de omgevallen boom is met een sensor gekomen en heeft de boom van het dak afgehaald en in stukken verzaagd...Ik was er eergisteren en was blij dat dit werk al geklaard was zonder dat wij te veel last ermee hadden. Er lagen grote stronken die hij aan het kindertehuis gegeven heeft voor brandhout.

...O ja...Marleen een nichtje van mij zit nog op haar dokterstas   te wachten....die was in Bali niet mee. Hopelijk komt ze morgen nog net op tijd voor ze naar Flores vertrekken. Bij Jorsen was de koffie in zijn tas rondgestrooid en al zijn kleren bevlekt, die kunnen wij wassen, maar.... jammer van de koffie. Ik heb een beetje de tuinen van de mensen bekeken... De maïs staat er op vele plaatsen ellendig bij