… ik was op 14 januari naar Watublapi geroepen om mee te denken over een project. De katholieke gemeenschap van Jakarta zou een project financieren om water te boren voor de zes desa’s die bij Watublapi horen. Volgens een deskundige die kwam om te testen waar eventueel water te vinden zou zijn, is er water op 120 meter diepte vlak in de buurt van het kindertehuis. Je weet wel op de hoek van de kleine weg die naar het kindertehuis loopt, vlak naast de kerk, zou er water zijn, veel water en daar zou geboord kunnen worden. Katholieken van Jakarta gaan dat bekostigen. Er zou geboord worden en het water zou naar de lager gelegen desa’s kunnen lopen. Voor de hoger gelegen desa’s zou de waterverdeling met een tankwagen van 5000 liter moeten gebeuren. Dat alles moet nog geregeld worden maar eerst moet er geboord worden. Er was weinig medewerking voor het project, omdat de mensen vreesden dat de landbouw daardoor zou kapot gaan, als we het water uit de bodem halen. Een andere groep had bezwaren, dat er misschien wel modder zou kunnen zitten en we een ramp als in Lapindo zouden meemaken. Dat laatste was bij een eerste vergadering en daar was ik niet bij. Zaterdag was de tweede vergadering en dan hebben ze me uitgenodigd. Enfin, er zal geboord worden, maar we wachten nu natuurlijk af, want de persoon die de opmetingen gedaan heeft zei: “Er is water maar...ik kan niet garanderen of het boren gaat lukken . Dat hangt niet van mij af maar van de machine die boort en de eventuele moeilijkheden welke de boor kan tegen komen tijdens het boren. DUS....EEN NIEUW PROJECT dat werkelijk een zegen zou zijn voor ons kindertehuis en ook voor de bevolking. Nu moet het water vanuit Maumere aangevoerd worden en de kosten van een tankwater lopen heel hoog op. Als dat nu vanuit Watublapi zou kunnen gebeuren zou dat wel veel voordeliger zijn. Enfin...we zijn nog niet aan het einde van  dit project en ook nog niet aan het begin….