Mijn bezoek aan Flores.

Iedereen die Mama Belgie al eens ontmoet heeft weet met welk enthousiasme ze vertelt over “haar kinderen” op Flores. En ze heeft in Lies en Theo Dinnissen 2 ambassadeurs die het zelfde enthousiasme uitstralen. Een bezoek brengen aan Flores en de kinderen en de tehuizen was dan ook snel geregeld. Samen met Lies en Theo hebben ik in enkele dagen alle tehuizen bezocht.

 Ondanks dat ik geregeld Indonesie bezoek werd ik diep getroffen over de inzet van alle mensen die betrokken waren bij de kindertehuizen. Je merkte direct aan de kinderen dat ze zich geborgen voelden. Dat straalden ze uit. Ook al zijn de regels waar ze zich aan moeten houden, naar Nederlandse begrippen en ook Indonesische begrippen, best wel streng. Maar ze krijgen er de kans om op te groeien in een omgeving die er alles aan doet om hun een betere toekomst te geven. Dit alles is alleen mogelijk als er een organisatie staat die maar een doel voor ogen heeft en dat is het geluk van het kind.

Dit bovenstaande werd mij al direct duidelijk na het bezoek aan het eerste kindertehuis. Het heeft mij echt geraakt als je zag hoe men met zo weinig toch nog zo gelukkig kan zijn. Doordat ik met Lies en Theo rondtrok kreeg ik ook een kijkje achter de schermen. En dan merk je dat er ontzettend veel werk en inzet verricht wordt door de mensen ter plaatsen om de kinderen een zorgeloze jeugd te kunnen geven.

Maar Lies en Theo gaan overal in gesprek met de leiding. Hoe zit het met de renovatie, wordt er nog steeds volop gebruik gemaakt van de computers, is de water voorziening in orde, kan het zwembad al gebruikt worden, hoeveel kippen zijn er, hoe gaat het met de varkens, is er nog voldoende werk voor de werkplaats enz. Iedere locatie heeft zijn eigen problematiek. 

Het wordt voor mij steeds duidelijker dat het geld, dat Stichting Nativitas op allerlei manieren bij elkaar sprokkelt, op een goede wijze wordt ingezet. Zonder de diverse sponsors is het onmogelijk voor de mensen op Flores om het werk op de huidige manier voort te zetten. Dit alles onder de bezielende leiding van Mama Belgie en haar staf. 

Met de vrachtwagen naar Wolefeo. Je zit achter op de open bak van de vrachtwagen en na een tijdje begin je je af te vragen waar deze trip naar toe leid. Ver af van wat wij de bewoonde wereld zouden noemen kom je boven in de bergen in een klein dorpje terecht. Je wordt ontvangen door zingende kinderen die blij zijn dat ze Lies en Theo weer mogen begroeten.

In Nangehure naar de peuterschool en daarna met de gehandicapte kinderen gaan zwemmen.

Het zijn maar enkele indrukwekkende ervaringen.

Jan Schoeber