......... En bij het lezen van uw brief dacht ik...inderdaad sommige mensen die instaan bij de hulporganisatie's hebben geen idee waar het om gaat en hoe het  hier gaat...Ik was dus met Bollen al voor de derde keer in Nangahure waar ze bezig zijn met het zwembad Ze waren volop bezig met de bodem van het bad. Die ligt vol met grote rivierstenen en daartussen wordt de ciment gegoten...Maaar het werk is geen kleinigheid....Om de haverklap een tropische regenbui en dan kan niet gewerkt worden. Toen ze de put aan het graven waren ook hetzelfde. Het regende zo hard dat ze na het onweer  een dag moesten wachten tot het water uit het zwembad vedwenen was. Ik was daar op  dat moment en de jongens konden er nog gelukkig mee lachen en vroegen of een modderbad voor de kinderen misschien ook wel goed kon zijn... "Je moogt ze onmiddelijk sturen," zegden ze. "We gaan wel toezien." Echt waar, de grond daar zou zeker dienst kunnen doen als sawa-grond aangezien dat het doorsijpelen zo veel tijd nodig heeft. We konden daar ook niet diep graven omdat we onmiddellijk op grondwater komen, maar ondanks dat het weer hard tegen werkt en de jongens regelmatig moeten stoppen  zeggen ze  dat ze klaar komen en ik hoop het. Ze zijn vast en zeker goed gemotiveerd, anders waren ze al naar huis. Het is goede week en iedereen legt hier dan het werk neer. De kinderen in school hebben al verlof en ....de meeste mensen houden de goede week zo wat als vakantieweek, omdat ze de kerkdiensten moeten bijwonen. Onze jongens zijn nog bezig en daar ben ik zeer blij om........

........In het hotel waren maar twee gasten, een koppel en die waren mee in Nangahure en waren zeer onder de indruk. De kinderen zien er goed uit en zijn welgezind en daarover verwonderen ze zich... Ik had deze voormiddag consultatiedag en toch ook weer enkele triestige zaken kwamen aankloppen en om hulp vragen.Een meisje  van een drietal jaar oud, heeft maar één voetje en het ene beentje is ook veel korter dan het andere. En aan zijn handje heeft het ook een misvorming aan een vingertje. Het heeft een vingerkootje te veel, maar dat kan geamputeerd worden, een kleine ingreep. En verder een jongentje was hier vorige week met zijn moeder hulp komen vragen ...Het heeft een misvorming aan zijn geslachtsorgaantje, geen penis. Ik heb ze door gestuurd naar het ziekenhuis maar ze kwamen melden dat  de chirurg  dit niet kan opereren en het naar Surabaya moet. De moeder heeft er heel veel zorgen over vooral voor later. NATUURLIJK!!!! En verder ook telkens weer gevallen van vrouwen die door hun man  in de steek gelaten worden, met kinderen zitten en niet weten hoe ze het aan boord moeten leggen om hun kinderen van het allernoodzakelijkste te voorzien....DIE verdomde mannen toch!........Ook dat gaat mij altijd ter harte maar ik heb de indruk dat ons personeel daar geen problemen in zien, och ja, het is zo, ze heeft geen geluk gehad. BASTA! DE VOLGENDE,  en ze zijn het direct vergeten.......

..... En nu nog iets anders. Ik ben al meer dan een week klaar met  het jaarverslag over onze kinderen, maar dat heb ik aan Norma doorgegeven en die is niet klaar om het op de computer te zetten. Ze heeft ook momenteel te veel werk. In Maumere is pater Claus gestart met een CARITAS organisatie...in samenwerking met CARITAS Duitsland en met als hoofdzetel CARITAS in Jogjakarta. Ze moet van de ene vergadering naar de andere. Er is een bedrag van € 25.0000  voor het bisdom Maumere voorzien en ze willen het geld gebruiken voor gehandicapten.....Ze zijn gestart met een nieuwe organisatie en Norma is gekozen als schatbewaarder, een zuster van CIY als secretaresse en dan een Indonesische vrouw die getrouwd is met een Duitser als directie. Norma wordt steeds maar opgeroepen en ze blijven vergaderen. Ook vandaag weer. Maar nu werden ze gevraagd of ze gratis het werk wilden doen en...alle drie hebben ze geweigerd, lange, ellen lange discussie en weer gesto pt tot...een volgende vergadering. Maar aangezien Norma voor ons werkt en de non voor haar yayasan, hebben ze nu besloten dat ze drie keer in de week in de namiddag zouden vergaderen, omdat ze in de voormiddag voor de eigen yayasan moeten werken. We mochten ook een projekt opmaken maar het moest een projekt zijn waarmee de gehandicapte  op eigen benen zou kunnen staan. En dat hadden we ook gedaan voor drie gehandicapte meisjes. We zouden ze een opleiding geven om koekjes en broodjes te bakken. Iets wat ze zouden kunnen verkopen en wat geld mee verdienen. Twee van onze gehandicapten werken in het kindertehuis en die zouden dan hun kennis kunnen doorgeven. Maaaaar.....nu moeten ze EERST in drie parochies al de gehandicapten gaan opzoeken. Deze moeten bij elkaar geroepen worden en dan moeten ze zien hoe ze enkele daarvan gaan helpen. Ik denk dat er veel rond de pot zal gedraaid worden, veel vergaderd (En daar is altijd een etentje aan het slot) en dat de gehandicapten zullen moeten snakken naar een beetje hulp. Ik ben benieuwd. Norma had niet veel zin meer want, een zeker meneer Dactus, die samen werkt met pater Klaus, hadden ze gevraagd of hij misschien ook gratis werkt.  Neen hij kreeg Rp.1.700.000!  Dat was voor Norma en de non genoeg. Waarom zouden zij, die het werk moeten doen, geen vergoeding krijgen en hij wel?! En na een uur daarover gediscuteerd te hebben zijn ze gestopt tot de volende vergadering. En zo zie je, ze hebben nog niets gedaan en er zijn al onenigheden over HET VERDIENEN, GELD!!!! Ik zie heel de organisatie nog in duigen vallen...........