Daar ben ik weer
Spijtig genoeg moet ik u vertellen dat het kind waarvoor ik naar het ziekenhuis rende volgens
mij het niet meer kan halen. Het is een meisje 9 jaar oud...Had een opgezette dikke buik en de
ouders hebben het met olie gemasseerd, zoals ze dat hier gewoon doen maar omdat het niet
hielp en het geen stoelgang kon maken hebben ze het naar het ziekenhuis gebracht. Daar ook
weer omwille dat er geen bloed was en ook de operatie niet nodig? was werd het nog
uitgesteld, maar toen wou de dokter in aller ijl toch opereren. Wat vonden ze als de buik open
was???? De darmen aan elkaar geplakt en aan de buikwand van de etter. Ze hebben een stoma
geplaatst en vlug wat proper gemaakt van binnen en moesten zich haasten zegde de dokter
mij, want het meisje zou terwijl ze bezig waren, tot het bewustzijn komen, dus...buik vlug
dicht en basta... En... drie dagen nadien scheurde de wond van de buik gedeeltelijk open en
kwam het eten wat het kind innam langs de stoma en langs de wond naar buiten.... Weer
operatie.... Misschien hebben ze de wond alleen maar dichtgenaaid. Twee dagen nadien...weer
hetzelfde.. Ze verwezen de ouders naar Kupang of Bali, omdat ze niet konden helpen, maar er
was geen geld, dus.... Weer de wond gedicht en na drie dagen weer hetzelfde. Het meisje ligt
klaar wakker maar heeft alleen maar meer vel over de benen...
Een levend geraamte. Nu zijn ze bij mij komen aankloppen om
toch het kind naar Bali of Kupang te brengen... Ik was 4 uur in
het ziekenhuis... Je weet niet wat je ziet en mee maakt... De
varkensstallen bij ons zijn meer verzorgd. In de kamer van het
meisje 4 patiënten... stikheet en... bij de zieken ligt er dan ook
weer iemand van de familie in bed want die is ook moe van
waken... Wat een vuile ongezonde situatie!!! En vuil..., de
muren om niet meer aan te kijken..., de beddenlakens hebben
geen witte kleur meer.... Onze kindertehuizen daarbij
vergeleken zijn echte paleizen. Terwijl ik er was en wachtte op
de dokter, was er in de kamer herrie. Een gebrul en geschreeuw
en ruzie. Daar bleek de dokter zijn nek vol te krijgen van de familie van een jong meisje, dat
door een slang gebeten was... Ze zou naar huis mogen... Kreeg nog wat medicatie en de
toestand begon ineens veel slechter te worden... Om kort te zijn, terwijl ik daar was kon de
dokter toch de kamer verlaten, maar ineens was het meisje dood! En dan had je het moeten
meemaken. De oudere broer van het meisje werd uitzinnig woest. Ze moesten met 4 bewakers
van het ziekenhuis hem vast houden en toch kon hij de kamer verlaten, brulde en schreeuwde
dat heel het paviljoen in rep en roer stond... Hij wou de dokter vermoorden en dreigde het
ziekenhuis in brand te steken. En ondertussen zat ik bij het zieke meisje. Ze had honger en
kreeg lepeltjes rijstpap die na een paar minuten uit de operatiewond van de buik weer naar
buiten liep. De pap die ze net had opgegeten!....Theo...Lies..., geen vertelling..., echt waar.
Het meisje lag poedel naakt in de rotzooi... De moeder probeerde wat proper te maken...

Het 1 kind had jeuk en het vel over de benen was zo dun en glad dat ze last had van jeuk van in de
vuiligheid te liggen. Geen verpleegster, niemand die een handje komt uitsteken en als je de
kamer buiten komt, zitten de verpleegsters in mooie uniforms rustig te kletsen en trekken zich
niets niet aan. In de kamer ernaast hadden ze de broer van het dode meisje kunnen
overmeesteren want, het was er muisstil... de patiënten welke op die kamer lagen waren naar
buiten gebracht door de familie die met de staanders waar de infuus aan hingen in de gang
stonden te wachten want, je blijft toch niet in een kamer waar een dode ligt!!! Wat een
toestanden. En ondertussen zijn de ouders nu nog in overleg, want ze willen toch hun kind
nog een kans gunnen, ook al zegt de dokter dat er weinig
kans is....En nu zit ik hier en weet niet of ze wel dan niet
gaan beslissen om het kind weg te brengen. Ik heb aan de
familie klaar en duidelijk gezegd dat het heel, heel erg is
met hun dochter.... Kan ze de verplaatsing nog aan.???
Ook het meisje ligt naar alles te luisteren en zou willen
naar Kupang gaan.... Aan de vader en moeder heb ik
gezegd dat ze er rekening mee moeten houden dat ze hun dochter niet meer op Flores terug
zien als ze naar Kupang gaat.... Maar je kunt het hen niet uitleggen hoe ernstig de situatie is.
In zo'n situatie breekt mijn hart en denk ik bij mezelf: het laatste sprankeltje hoop kun je ze
niet afnemen? Ik zal de tickets voor Kupang maar betalen.
Wat een ellende in het ziekenhuis hier in Maumere. Thuis gekomen was ik bij Norma en
chauffeur Dus. Het was ondertussen half vier en ons middageten stond nog op tafel. Ze
klaagden over de slechte zorg in het ziekenhuis in Maumere en zo wat overal.. Ik kon niet
nalaten te zeggen, dat ze er niet fier kunnen over zijn over de mentaliteit van de
verpleegkundigen en de dokters.... Ik heb gezegd: Jammer, het zijn FLORINEZEN die hun
eigen volk zo behandelen”. Hoofdjes naar beneden..., geen van de twee keek me nog aan. En
mama België.... zal nu voor de rest van de dag en de avond en de nacht stilletjes huilen over
de mentaliteit van de mensen, maar ook over het arme kind dat me steeds met vragende ogen
aanstaarde alsof ze zeggen wilde: “Laat je me ook in steek?” Ik moest weg en heb aan de
ouders gezegd dat ze samen moeten beslissen wat ze gaan doen, dat ze ieder moment van de
dag en ook van de nacht mogen aankloppen om mijn hulp in te roepen. En nu zit ik hier..., het
kind gaat dood... het had in België of ook bij jullie er heel anders aan toe gegaan. Zal er dan
nooit eens een verandering komen aan dergelijke situaties!!!! En bij mezelf speelt dan weer de
goesting om alles, maar dan ook alles tegen Pulau besar aan flarden te kunnen gooien, want ze
leren het nooit dat ze voor mekaar moeten opkomen en voor mekaar moeten zorgdragen.
Genoeg, jammer dat pater Schouten nu niet in de buurt is...hij zou een hele litanie moeten
aanhoren, maar ik ben blij dat ik het aan jullie een keer kwijt kan. Daaaaaag genoeg....
Bedankt voor het overmaken van de centen. Ik laat het u dan wel weten als het goed is
aangekomen. Daaaaaaag en tot later.....