Daaaag
Graag wil ik u op de hoogte houden van mijn patientje. De vader is met zijn broers gaan
overleggen wat ze best zouden doen, nl. naar Kupang gaan of... verder afwachten en
verzorgen in het ziekenhuis van Maumere. De vader met twee broers kwamen bij mij en
zegden, dat ze vonden dat het onverantwoord is om met het kind nog een reis te ondernemen.
Ze zouden aan de dokter vragen het stoma weg te doen via een operatie en dan het kind verder
in het ziekenhuis verzorgen. Bij mezelf dacht ik, dat doet de dokter nooit. Het kind is al zo
zwak en nu weer narcose en opereren, dat zal hij nooit doen dacht ik bij mezelf. Ik had al aan
de ouders gezegd dat ik wel de tickets voor twee volwassenen en het kind zou betalen, als ze
daartoe beslisten. Maar dus..., dat ging niet door. Gisteren ben ik opnieuw naar het ziekenhuis
geweest... Het kind lag op de operatietafel..., de vader en moeder zaten voor de deur te
wachten..., het kind was al drie uur binnen..., dus ik keerde vol spanning terug naar huis. Een
Duitse dame, die ieder jaar naar Flores komt en in Watublapi de vrouwen hielp, sarongs kocht
en verkocht in Duitsland, is hier tot april. Ze kwam bij mij om 10 uur binnen en bleef maar
babbelen...bleef dan ook voor het middageten en toen zei ik dat ik onbedingst naar het
ziekenhuis wou. Ik wou weten hoe het afgelopen was met ons meisje. Op de kamer lag het
kind doodsbleek (Geen bloedtransfusie ook niet de vorige keren...) en was nog in diepe slaap.
De dokter had de buik weer proper gemaakt maar heeft het stoma laten zitten en de buikwond
weer dicht genaaid. Het was niet de dokter die het kind de vorige keren geopereerd had...die
was ondertussen naar Bali. Dus een andere dokter. Terwijl ik op de kamer was, kwamen twee
mannen naar mij en vroegen hun kind in de kamer daarnaast te helpen. Gebeten door een
hond in Augustus, daarna nog eens, maar ik weet niet precies wanneer. En wat zag mama
België? Een jongentje van 10 jaar aan handen en voeten vastgebonden aan zijn bed. Echt
waar, razend. Het schuim stond op zijn mond,...hij spuwde en wrong zich dat het niet mooi
was om zien, want hij was woest, razend en wou los komen en...men moest oppassen want hij
wou bijten... Diagnose, razernij, niet mooi om zien.. De ouders van het kind waren dood en
het woonde met zijn oudere broer bij zijn oom die ook 5 kinderen heeft en ook nog zijn oude
zieke schoonmoeder bij zich in huis heeft om te verzorgen. In de toestand dat het kind zich
bevond zei ik aan de familie dat het veel te laat was om nog hulp te kunnen bieden en dat ze
goed moesten oppassen zelf niet gebeten te worden.. De oom vertelde, toen hij in Augustus
gebeten werd zijn ze onmiddellijk naar de polikliniek geweest en de dokter heeft de wond
verzorgd en ze naar huis gestuurd... Het zou wel genezen, heeft hij gezegd, ook toen het kind
voor een tweede keer werd gebeten.... Wat er met de hond gebeurd is, weet ik niet. Het kind is
nog dezelfde avond om 10 uur gestorven en de familie kwam hulp vragen om het lijk over te
brengen en de onkosten voor het begraven te helpen betalen. Zijn oudere broertje weende,
huilde: “Nu heb ik niemand meer”, zegde hij.... Hij wou bij mama België blijven... Ik heb ze
financieel geholpen en dan is dat ook weer het laatste wat ik en ook de familie kan doen om
het kind nog met een beetje fatsoen en volgens de gebruiken hier, aan moeder aarde toe te
vertrouwen. Nu vraag ik me af wat er met de hond gebeurd is.. Ik denk dat de ouders, als alles
voorbij is, dat ze nog wel een keertje langs zullen komen en hulp proberen te bekomen voor
3
het andere kind en dan wil ik hen meer uitleg vragen wat er met de hond gebeurd is. Ik weet
ook niet hoe lang de incubatietijd is in dit geval, want het kind werd in Augustus gebeten.
Ook weet ik niet hoe lang ze het kind thuis al hebben zien rondlopen met afwijkende
gedragspatronen... Wat al toestanden hier en momenteel ligt er op de hoop toe een van de
meisjes die bij mij hier logeren, in het ziekenhuis ook geopereerd van blinde darm. Ze was
zaterdagmorgen naar school gegaan, zoals naar gewoonte en was daar onpasselijk geworden
en was flauw gevallen. De school heeft ze onmiddellijk naar het ziekenhuis gebracht en de
ouders verwittigd. Gisteren werd ze ook geopereerd. Straks ga ik even kijken hoe het met
mijn patientje gaat en ook met het meisje van ons asrama. En ik hoop dat er geen nieuwe
gevallen op mij afkomen, want ik heb er momenteel genoeg van. Dat was het dan voor deze
keer... Ik wou jullie op de hoogte brengen hoe het verder ging met ons meisje en ik hou jullie
wel op de hoogte.
Groetjes ...nog een fijne zondag en tot dan.
Colson Marie Jeanne