In maart 2009 bezocht ik met mijn man de tehuizen van mama België. Het bezoek was onaangekondigd, alleen mama België wist er van. De bedoeling was 2 ledig. Op de eerste plaats wilden we graag weer een keer zien hoe de situatie in de tehuizen is, als we ons bezoek niet aankondigen en op de tweede plaats moesten we het aanstaande bezoek van het Citaverde college voorbereiden. Natuurlijk was het binnen de kortste keren bekend dat we aanwezig waren. Ons verblijf bij de tehuizen zou 2 weken duren. In deze periode wilden we alle tehuizen bezoeken en slaapplaatsen vinden voor de 17 personen grote groep van Citaverde. Onze ontvangst in de verschillende tehuizen was even ontroerend als altijd. Belangrijker was echter dat we ook evenals altijd moesten vaststellen dat de kinderen vrolijk waren en zongen en dansten en dat de tehuizen overal blonken als een spiegel. Blijkbaar functioneren de tehuizen uitstekend, ook als mama België voor kortere of langere periode afwezig is. Mama België was immers pas terug van een langer verblijf op Java bij pleegdochter Kor, die ging bevallen. Ook op het tehuis in het moeilijk bereikbare Wolefeo  viel niets aan te merken. Gelukkig is de weg er naar toe weer gerepareerd, zodat het tehuis nu beter bereikbaar is.  

Een tegenvaller was dat de kippenstallen in alle tehuizen, behalve in het tehuis in Watublapi leeg stonden. Alle eendagskuikens waren enkele dagen na ontvangst gestorven.  Lange tijd hebben we naar de oorzaak hiervan gezocht, totdat we toevallig achter de oorzaak kwamen.  De uit Java afkomstige eendagskuikens worden vanuit de centrale stal van de boerderij in Waiara verdeeld. Het eerste tehuis dat kuikens ontving was Nativitas in Watublapi. De andere tehuizen ontvingen de kuikens minstens een week later. Behalve de kuikens in Watublapi stierven ze allemaal. Toen we zagen dat de centrale stal op de boerderij in Waiara voor de ontvangst van de eendagskuikens niet uitgemest en ontsmet was, was ons de oorzaak duidelijk. We hebben hierover natuurlijk indringend met de leider van de boerderij gesproken evenals over het feit dat de kuikens te laat besteld waren.

Hiertegenover staat het functioneren van de timmerwerkplaats. Een jaar na de opening is de werkplaats al aan uitbreiding toe. Natuurlijk wordt er niet zo gewerkt als bij ons: opruimen is overal een probleem. Het ziet er naar uit dat de werkplaats snel winstgevend zal zijn.  

Tussen de bedrijven door hebben we samen met mama België het programma voor de leerlingen opgesteld. Met het enthousiasme van mama België was dat niet zo moeilijk  Moeilijker was het slaapplaatsen te vinden voor 17 personen. Na het verblijf bij mama België zullen de leerlingen immers over land naar de westkust reizen om dan via Bali weer naar Amsterdam te vliegen. Maar ook dat is gelukt, zodat we na 14 dagen weer met een gerust hart naar huis konden gaan.

Op verzoek van de St Rupingh hebben we Marthon, de man van Mieke mee naar Nederland genomen. Hij blijft 3 maanden in Amsterdam om Nederlands te studeren. Daarna zal hij teruggaan en als contactpersoon voor www.rupingh.nl fungeren. Hij zal ook de leerlingen bij hun stage op Flores helpen