Maart 2009.  Busje Miepie in gebruik genomen. 

Het heeft wel enige tijd geduurd, maar het busje voor het invalidenvervoer is aangekomen op Flores. De bus is een groot succes geworden en doet nu goede diensten en vervoert patiënten naar het hydrotherapiecentrum in Wairii. Het zal in de toekomst ook ingezet worden voor het vervoer van gehandicapte kinderen die naar Cancar moeten worden vervoerd voor operatie aan hazenlippen of klompvoetjes. Het zal ook zeker gebruikt worden bij de jaarlijkse Mariabedevaart.

Invalidenbus voor de kinderen van mama België op Flores.

De Missiewerkgroep H. Kruisvinding uit Rotterdam heeft tijdens de vastenactie 2007

€ 18.000,-- bij elkaar gebracht voor de aanschaf van een busje voor het vervoer van invalide kinderen. Het busje is bestemd voor de kinderen van mevrouw Colson (mama België) op het eiland Flores in Indonesië. Lies en Theo Dinnissen van de St. Nativitas uit Horst brachten in april 2007 hun vakantie door op Flores en vlogen samen met mevrouw Colson naar Surabaya om het busje te kopen. 

Het kopen van een busje gaat in Indonesië een beetje anders dan bij ons. Je koopt nl. niet zo maar een busje in een garage, maar je koopt vanaf een plaatje. Dat wil zeggen je koopt een chassis met cabine bij een dealer en de carrosserie bij een plaatwerkerij. De carrosserie wordt volledig aan je wensen aangepast: 5 cm breder, dat kan. Vijf centimeter hoger, geen probleem. Wat langer dat kan ook. Daar geloof ik echter niets van, maar met grote stelligheid wordt bevestigd dat de carrosserie helemaal aan de wensen van de klant wordt aangepast. En alles full press, uit één stuk!             

We bezoeken dus eerst een aantal dealers om een chassis met cabine uit te zoeken. Mitsubishi, Suzuki, Toyota, Mazda . Het zijn bijna allemaal Japanse merken. Eerst bepalen wat de afmetingen moeten zijn. Een van de eisen is dat er tenminste 2 rolstoelen naast elkaar, via een achterdeur in moeten kunnen en de rolstoelen moeten natuurlijk ook vastgezet kunnen worden. Ook moeten er nog een stuk of  tien zitplaatsen voor kinderen met krukken zijn. Al na 2 bezoeken komen we er achter dat er geen auto te vinden zal zijn die aan al deze eisen kan voldoen. En omdat ik niet wil dat aan het plaatwerk gelast gaat worden zal het volgens mama België en de dealers niet lukken een geschikte auto te vinden.

Ik geloof niet dat de carrosserieën in Surabaya gemaakt worden, zoals mama België en de garagehouders beweren. Op uitnodiging van de Mitsubishi dealer gaan we daarom bij een plaatwerkerij kijken. Dat is wel bijna een uur rijden, maar tijd speelt geen rol in Indonesië. We gaan dwars door de smerige en stinkende stad met zijn drukke autoverkeer en melden ons bij de poort van een grote plaatwerkerij waar we zonder problemen naar de werkplaats worden gebracht. Een grote hal waarin gehamerd, geklopt, geslepen, geschuurd, gezaagd en gelast wordt. Ongelofelijk, er wordt aan zeker 20 verschillende carrosserieën gewerkt. Bij de een wordt er een nieuw dak opgezet, de ander krijgt een nieuwe achterkant of een extra deur. En het stinkt er verschrikkelijk naar oplosmiddelen en plamuurpasta. Er staat ook een grote spuitcabine. Dat de oplosmiddelen hoogst explosief zijn schijnt niemand te weten, in ieder geval wordt er overal gerookt.  Alle mogelijke modellen en afmetingen worden in de plaatwerkerij samengesteld. Je kunt werkelijk elke uitvoering en afmeting krijgen die je wilt, behalve een standaarduitvoering! En uit een stuk, tja het is net wat je daar onder verstaat. De afgeleverde producten zien er ook nog goed uit ook. En ondanks alle stof en rotzooi voelt het lakwerk goed aan. Ik voel me echter een stuk veiliger als we weer buiten zijn.

De Toyotadealer boezemt het meeste vertrouwen in. Hier wordt meegedacht en bovendien heeft deze dealer een eigen plaatwerkerij. Een andere belangrijke bijkomstigheid is dat Toyotaonderdelen op Flores goed te krijgen zijn. Er worden schetsen gemaakt van de plattegrondindeling, de plaats van de deuren, de vorm van de achterklep, enz. Om aan onze wensen te voldoen, moet het chassis 50 cm verlengd worden: “Nou dan doen we dat toch! No problem.”  De afmetingen van de carrosserie worden bepaald en dan moet er nog nagedacht worden over de toegang voor de rolstoelen. Een lift is niet leverbaar en dat vinden wij bovendien te gecompliceerd. Gewoon een paar verschuifbare u-balken conform het advies van Munckhof Taxi Horst lijkt het handigste. Ook deze eenvoudige voorziening kost echter nog de nodige hoofdbrekens. Plotseling vraagt mama België zich echter af waarom we zo moeilijk doen. “De auto zal in hoofdzaak dienen om de gehandicapten van het kindertehuis naar de watertherapie te brengen. Die enkele keer dat ze naar het ziekenhuis in Cancar moeten, tillen we ze er wel in. Nu moeten ze dat ook bij de vrachtauto doen en dit is toch veel gemakkelijker? Als we bij het kindertehuis en bij de watertherapie een hellingbaan maken waar we het busje tegen aan rijden zijn we toch klaar?” Aldus wordt besloten. Hoe simpeler hoe beter! Nu moeten de stoelen nog vastgezet kunnen worden, maar dat is geen probleem. Bij Munckhof  Taxi hadden ze nog een stel oude spanbanden liggen die hier vroeger voor dit doel gebruikt werden. Deze voldoen op Flores nog prima. 

Nu de betaling. De carrosserie moet in zijn geheel vooruit betaald worden. Mama België had hier rekening mee gehouden. Er moeten echter nog eerst wat onvoorziene problemen worden opgelost die te maken hebben met het feit dat mama België op Flores woont en de auto op een ander eiland gekocht wordt. Daarom moet er belasting worden betaald. Door een boekhoudkundig truckje wordt dit probleem echter omzeild.  

We spreken met de Toyotadealer af het geld over te dragen in het kantoor van de BNI-bank. Het opnemen van het geld, ruim 13 miljoen roepia’s, ofwel 1300 briefjes van Rp 100.000, gaat vrij vlug. Vanwege de veiligheid en de privacy worden we in een apart zaaltje ontvangen waar het geld uitbetaald zal worden. Dertien pakken geld verdwijnen in 2 telmachines. Het zou precies 13 miljoen moeten zijn, maar één machine geeft aan dat er bij één pak een briefje van 100.000 ontbreekt. Drie keer wordt de telling overgedaan met hetzelfde resultaat, maar de 4^de keer klopt het. Dus nu is het akkoord! De hele arm vol bankbiljetten wordt onmiddellijk aan de garagehouder overgedragen en de papieren worden getekend. Voor de carrosserie, die 3 miljoen kost, hoeft geen aanbetaling te worden gedaan. Al met al kost het busje precies 18 miljoen (€ 18.000,--), inclusief vervoer naar Flores. 

Inmiddels hebben we 2 dagen kris kras Surabaya doorkruist, maar nog niets van de stad gezien. Maar het busje komt er en daar ging het om. Het eerste busje op Flores dat is ingericht voor invalidenvervoer en misschien wel het eerste van heel Indonesië.

Ter nagedachtenis aan  een vriendin die veel betekent heeft voor de missiewerkgroep, zal het busje “Miepie” genoemd worden.

Jammer dat we geen kant en klare auto konden kopen. We konden nu de naam er niet op plakken. Het zal 30 dagen duren voordat de carrosserie klaar is. Dan zal de auto volgeladen worden met goederen voor de kindertehuizen en door de garage naar de boot gereden worden. De sleutels zullen naar mama België worden gestuurd en enkele dagen later kan de auto in de haven van Maumere op Flores afgehaald worden.

Th. Dinnissen., Mei 2007

Design and Copyright 2004 Aworks Internetdiensten