Stichting Nativitas Horst.

St. Nativitas is een in Horst gevestigde stichting die zich inzet voor kansarme kinderen op het Indonesische eiland Flores.  

Ontstaan van het project in Flores.
In 1974 kwam de Belgische onderwijzeres en ontwikkelingswerkster M.J. Colson, na werkzaamheden in Belgisch Congo, terecht op de missiepost van pater Schouten (S.V.D.)  in Watublapi. Zij zag het als haar taak om zich in te zetten voor de jonge kinderen. Zij deed dit los van de missie en met giften van familie en bekenden. 

De kindersterfte ten gevolge van de moedersterfte in het kinderbed, ondervoeding bloedarmoede, slechte hygiëne, armoede, enz. is in deze streek zeer groot. Omdat dit probleem veel voorkomt zocht zij naar een structurele methode om dit probleem op te lossen.  In 1975  startte zij het eerste kindertehuis in Watublapi waar zij baby's die hun moeder verloren bij de geboorte, alsook andere probleemkinderen, opnam om ze van de dood te redden. Het experiment werd een groot succes. Op aandrang van de bevolking werd op 5 andere plaatsen gestart met een dergelijk tehuis. Via de activiteiten met kinderen kwam mevrouw Colson regelmatig in contact met gehandicapte kinderen. Ook voor gehandicapte kinderen werd gezocht hoe hulp geboden kon worden. Bovendien werd een internaat opgericht voor meisjes die vervolgonderwijs wilden volgen. 

Algemene doelstelling van het project.
Het project streeft er naar een meer gestructureerde oplossing te bieden aan weeskinderen en probleemkinderen. Het klassieke weeshuis in Flores is een niet-gewenste oplossing. In 1975 werd gestart met het eerste kindertehuis waar de baby/het probleemkind wordt opgenomen, samen met een volwassen familielid/pleegmoeder (oudere zus, nicht of tante). Gedurende hun verblijf in het kindertehuis worden beiden op hun nieuwe levenssituatie voorbereid. Na een zekere tijd, afhankelijk van de gezondheid van het kind en de kunde van de (pleeg)moeder en de situatie in het gezin, gaan beiden terug naar hun eigen milieu.  

De (pleeg)moeders die met hun kinderen soms weken maar ook soms jaren in een van de tehuizen  geweest zijn hebben vele vaardigheden geleerd. Zij weten nu hoe kinderen verzorgd moeten worden, wat hygiëne is, hoe goed voedsel bereid moet worden. Zij hebben zich bovendien praktische vaardigheden eigen gemaakt, zoals het mesten van kleinvee, telen van groente, gezinseconomie etc. De moeder, die de spil van de huishouding is, zal bij terugkeer in haar dorp het geleerde in de praktijk brengen en zo mogelijk overbrengen op haar leefomgeving. Het verblijf in een van de tehuizen komt op deze manier niet alleen het kind en zijn (pleeg)moeder ten goede, maar de gehele gemeenschap. Bovendien wordt het kind tot zijn 18de levensjaar begeleid.  

Voor de gehandicapte kinderen werd in Nangehure een apart kindertehuis opgericht. Daar wordt overlegd in hoeverre er door medisch ingrijpen iets kan verbeterd worden aan de handicap van het kind. Om de ziekenhuiskosten te drukken worden de kinderen in het kindertehuis verzorgd en volgt er fysiotherapie. Tijdens hun verblijf krijgen de kinderen via de bezigheidstherapie inzicht en kennis hoe en wat ze later kunnen doen om voor zichzelf wat te verdienen.

Door de fondsenwerving van de stichting en de activiteiten van de familie van mevrouw Colson in België konden de tehuizen in de afgelopen jaren herbouwd worden. Thans is de voornaamste zorg van de Stichting te zorgen voor continuïteit en het scheppen van mogelijkheden om de tehuizen zo veel mogelijk  zelf in de kosten van het onderhoud te laten voorzien

Design and Copyright 2004 Aworks Internetdiensten